de Idee #11: (Schijn)heilig

Moeten we schoppen tegen de heilige huisjes, ageren tegen de overvloedige kerstdiners en de loze beloftes van politici? Hoe schijnheilig zijn de speeches van wereldleiders over democratie en tolerantie? Hoe zuiver op de graat zijn we zelf eigenlijk? Of zijn we te cynisch, en moeten we juist weer eens ergens in gaan geloven? Tijdens de Idee #11 op 14 januari in de stadsschouwburg was het thema (Schijn)heilig.

Gevestigd denker van de avond was wetenschapshistoricus en wetenschapssocioloog Trudy Dehue. Zij stelde dat wetenschappers vaak besluiten nemen óver ons, maar nooit mét ons. Daarnaast presenteren wetenschappers vaak alleen de conclusies van hun onderzoek, terwijl het belangrijker is om te weten hoé deze onderzoeken tot stand gekomen zijn. Ook was zij zeer kritisch omtrent de waarde van dit soort gedragstesten.Daarnaast bespraken we hoe de wetenschap ons meer kan betrekken en of dat überhaupt nodig is. Kortom: wat is de rol die wetenschap moet vervullen? De eerste jonge denkster van de avond was Bastiaan Rijpkema. Hij stelde dat ondemocratische partijen verboden mogen worden als ze de democratie zelf in gevaar brengen. Wat (on)democratisch is? Mag een democratie zich verweren tegen antidemocraten – of is dát juist heel ondemocratisch? Hoe voorkom je dat democratie in prille staten betekent: ‘one man, one vote, one time’? Isabelle van Raab van Canstein is strafpleiter in Amsterdam en kwam met een pittige boodschap: het tolerante Nederland is helemaal niet zo tolerant. Het ideaal van een gemengde samenleving met respect voor iedereen is een mooi verhaal, maar de praktijk is weerbarstiger. Nederland, waar de top van het bedrijfsleven nog voor het merendeel uit mannen bestaat. Waar homo’s naar eigen zeggen niet veilig hand in hand over straat kunnen lopen. Waar seksisme nog welig tiert. Deze strafrechtadvocate scheidde de schijn van het heilige, binnen de zogenaamde tolerante Nederlandse maatschappij. Daniel van Duijn verbrak tijdens deze avond de mythe dat het enige belangrijke in het leven succes is. En dat is niet het enige, deze drang naar altijd meer erkenning heeft ook verstrekkende en soms gevaarlijke gevolgen. Hierin schuilt volgens hem het gevaar dat het leven een oneindige reeks van opgaven kan worden waar je niet aan kan voldoen. Vanuit een persoonlijk perspectief beschreef hij hoe zwaar de druk om te presteren kan zijn en dat er te veel schaamte heerst rond het gevoel niet te kunnen voldoen aan de maatschappelijke norm. De helden van Propria Cures brachten wat lucht in de avond met een gesproken column.

© 2019 by Jantine Derksen

  • Facebook
  • Twitter